Hide Button

சேமி டிப்பிற் ஊழியக் கட்டுரைகள் கீழ்க்கண்ட மொழிகளில் உள்ளன:

English  |  中文  |  فارسی(Farsi)  |  हिन्दी(Hindi)

Português  |  ਪੰਜਾਬੀ(Punjabi)  |  Român

Русский  |  Español  |  தமிழ்(Tamil)  |  اردو(Urdu)

devotions
ஜெபமும் உயிர்மீட்சியும் சரித்திரமும்

ஜெபம் வேதபுத்தக வரலாறு காலமுழுவதும் மாத்திரம் உயிர்மீட்சியை உருவாக்கவில்லை, அது திருச்சபையின் எல்லாச் சிறப்பான உயிர்மீட்சிக்கும் ஆரம்பமாயிருந்திருக்கிறது. 1700-களில் ஜாண் வெஸ்லி, ஜார்ஜ் ஒயிட்ஃபீல்டு என்பவர்மேல் தேவனுடைய கரம் வல்லமையாய் இறங்கியிருந்தது. அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் ஆரம்பச் சரித்திரத்தில் உயிர்மீட்சியின் நெருப்பைப் பற்றவைக்க ஒயிட்ஃபீல்டைத் தேவன் சிறப்பாகப் பயன்படுத்தினார்.

அப்போது நடந்ததைக்குறித்து ஒயிட்ஃபீல்டின் சரித்திரத்தை எழுதிய அர்னால்ட் டாலிமோர் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஒயிட்ஃபீல்ட் கீழ்க்கண்டவாறு கூறியுள்ளார்: அதிகாலையிலும், மத்தியானத்திலும், மாலையிலும், நள்ளிரவிலும், மாத்திரமல்ல, நாள்முழுவதும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆண்டவர் என்னைச் சந்தித்து என் இருதயத்தில் புத்துணர்ச்சியூட்டினார். அங்கு சுற்றிநின்ற மரங்கள் பேசக்கூடுமானால் நானும் வேறுசிலரும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தேவனோடு எத்தகைய இனிமையான கூட்டுறவு அனுபவித்தோமென்பதை அவைகள் கூறக்கூடும். தேவனுடைய அளவற்ற மகத்துவத்தினால் அதிகமாய் மேற்கொள்ளப்பட்டதினால், நான் என்னைத்தானே தரையில் கிடத்தி, என்னுடைய ஆத்துமாவில் தேவன் தனக்குச் சித்தமானவைகளை எழுதும்படி வெறுமையாய் அதை அவரிடம் ஒப்படைக்க நான் ஏவப்பட்டேன் என்பதே அவருடைய வார்த்தைகள்.

அத்தகைய ஜெபத்தின் பலனென்ன? மக்களின் இருதயங்களைத் தேவன் எவ்வாறு ஆட்கொண்டார் என்பதைக்குறித்து ஒயிட்ஃபீல்டு இவ்வாறு கூறியுள்ளார். ஒரு வாரத்தில் சுமார் ஐந்துமுறை நான் பிரசங்கித்தேன். கூட்டத்துக்கு வந்தோருடைய எண்ணிக்கை அதிகமதிகமாய் வளர்ந்தது. மக்கள் ஆலயத்திற்குள் எவ்வாறெல்லாம் நுழைய முடியுமோ அவ்வாறெல்லாம் நுழைந்து, நிற்கக்கூடிய இடங்களையெல்லாம் நிரப்பினார்கள். சிலவேளைகளில் ஆலயத்துக்குள்ளிருந்த அதே அளவு மக்கள் இடமில்லாதால் வீட்டிற்குத் திரும்பிச் சென்றார்கள் என்பதே அவர் கூற்று.

1700-களில் நடைபெற்ற உயிர்மீட்சிகளின் இரகசியம் ஜெபித்த ஆண்கள், பெண்களைத் தேவன் கண்டுகொண்டதே. தேவன் மாற்றமில்லாதவர். அன்று அவர் செய்ததை இன்றும் செய்ய அவர் அதிக ஆவலுள்ளவராயிருக்கிறார். ஆனால், நாம் மாறியிருக்கிறோமா என்பதுதான் கேள்வி. தேவனுடைய வல்லமையினாலல்ல, நம்முடைய ஆற்றல்களினாலும் திறமைகளினாலும் உலகத்தை ஆதாயஞ்செய்ய முடியும் என்று எண்ணுகிற ஒரு காலகட்டத்தில் நாம் வாழுகிறோம். ஆயினும், உலகமெங்கிலும் அதிகமாய் வளர்ந்துகொண்டிருக்கிற திருச்சபைகள் ஜெபிக்கும் திருச்சபைகள் என்பதை நான் கண்டிருக்கிறேன்.

எகிப்து நாட்டில் கெய்ரோ பட்டணத்திலுள்ள ஒரு பெரிய பிரிஸ்பிற்றீரியன் தேவாலயத்துக்குச் சென்றிருந்தேன். அந்தத் திருச்சபை அசாதாரண வளர்ச்சியடைந்திருந்தது. வார நாட்களில் சுமார் ஏழாயிரம்பேர் கூட்டங்களுக்கு வந்தார்கள். ஒவ்வொரு நாளும் ஒன்றுக்கதிகமான கூட்டங்கள் நடைபெற்றன. இத்தகைய வேகமான வளர்ச்சியின் காரணமென்னவென்று அச்சபையின் போதகரிடம் கேட்டேன். அத்திருச்சபையில் முதலாவதாகப் பணியாற்றிய போதகர் ஜெபவீரனாயிருந்தாரென அவர் பதிலளித்தார்.

இது எகிப்தில் மாத்திரமல்ல உண்மை, இந்தியாவிலும் அப்படியே. ஹைதராபாத் பேப்றிஸ்ட் சபை மிகப்பெரியது. அதில் பதினாயிரத்துக்குமேலான அங்கத்தினர்கள் இருக்கிறார்கள். அது ஒரு மகமதிய பட்டணத்திலிருக்கிறது. அதை ஆரம்பித்த போதகர் ஜெபமாகிய அஸ்திவாரத்தில் அதைக் கட்டினார். நாம் ஆலயத்திற்குள் பிரவேசிக்கும்போது அங்கு ஒரு ஜெபகோபுரம் இருக்கிறது. அதில் தேவனுடைய ஜனம் இரவும் பகலும் தேவனுடைய முகத்தைத் தேடி ஜெபிப்பதைக் காணலாம். தேவன் இன்னும் தம் அரியணையில் அமர்ந்திருக்கிறார். அவர் மாறவேயில்லை. தேவனுடைய ஜனம் அவருடைய முகத்தைத் தேடி ஜெபிக்கும்போது, அவர்களை அவர் உயிர்ப்பிக்கிறார். அது ஒரு சரித்திர உண்மை; இன்றும் அவ்வாறுதான் நடைபெறுகிறது. என் நாமம் தரிக்கப்பட்ட என் ஜனங்கள் தங்களைத் தாழ்த்தி, ஜெபம்பண்ணி, என் முகத்தைத் தேடி, தங்கள் பொல்லாத வழிகளைவிட்டுத் திரும்பினால், அப்பொழுது பரலோகத்திலிருக்கிற நான் கேட்டு, அவர்கள் பாவத்தை மன்னித்து, அவர்கள் தேசத்துக்கு ஷேமத்தைக் கொடுப்பேன் (2 நாளா.7:14) என்று தேவன் சொல்லியிருக்கிறார். தேவன் வாக்குமாறாதவர். கடந்த காலங்களில் செயல்பட்டதுபோல இன்றைக்கும் தம்முடைய ஜனத்தை அவர் உயிர்ப்பிப்பார். ஆனால், அதற்கு ஒரேயொரு நிபந்தனை மாத்திரமேயுண்டு, அது நாம் ஜெபிக்கவேண்டுமென்பதுவே.