Hide Button

சேமி டிப்பிற் ஊழியக் கட்டுரைகள் கீழ்க்கண்ட மொழிகளில் உள்ளன:

English  |  中文  |  فارسی(Farsi)  |  हिन्दी(Hindi)

Português  |  ਪੰਜਾਬੀ(Punjabi)  |  Român

Русский  |  Español  |  தமிழ்(Tamil)  |  اردو(Urdu)

devotions
ஜெபமும் வெற்றியும்

ஜெப வாழ்க்கைக்கும் வெற்றியான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கைக்குமிடையே மறுக்கமுடியாத ஒரு தொடர்பு இருக்கிறது. திருச்சபைச் சரித்திரத்தில் முழுமையாக நாம் பயணித்தால், விசுவாசத்தில் சிறந்த வீரர்கள் ஜெபிக்கும் மனிதர்களாயிருந்தார்கள் என்பதைக் கண்டுகொள்ளலாம். புதிய ஏற்பாட்டுத் திருச்சபைக்கு நாம் திரும்பிச்செல்லுவோமேயானால் செம்படவர், ஆயக்காரர், சந்தேகிப்பவர் மற்றும் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றிய சாதாரண யூதர்களாலான ஒரு சிறுகூட்டம் மக்கள் உரோமைப் பேரரசைத் தலைகீழாக்கினார்கள் என்பதைக் கண்டுகொள்ளலாம். தேவனுடைய சமுகத்தில் அவர்கள் பயபக்தியோடு அமர்ந்திருந்ததால் உலகத்தை அசைத்தார்கள். அவர்கள் ஜெபிக்கும் மக்களாயிருந்தார்கள். ஜெபம் திருச்சபையின் முக்கிய பண்பாயிருந்தது என்பதை அப்போஸ்தலர் நடபடிகளில் பார்க்கிறோம்.

தற்காலச் சரித்திரத்திற்குட்பட்ட திருச்சபையும் முதல் நூற்றாண்டு விசுவாசிகளும் மட்டுமல்ல ஜெபத்தினால் வெற்றியைக் கண்டடைந்தது. பூர்வீக எபிரெயத் தலைவர்களுங்கூட எழுந்ததும் வீழ்ந்ததும் ஜெபத்தினாலும் ஜெபக்குறைவினாலுமே. ஒரு தெளிவான எடுத்துக்காட்டு உசியாவாகும். அவன் அரசனானபோது அவனுக்கு பதினாறு வயது மட்டுமே (2 நாளா.26:1). இத்தகைய இளைஞன் ஒரு அரசின் பொறுப்பை எவ்வாறு வகிக்க முடியும்? யூத மக்களுடைய பொருளாதாரம், போக்குவரத்து, வீட்டுவசதி மற்றும் பொதுநலன் போன்றவைகளைக் கவனித்துப் பதிலளிக்கவேண்டிய அடிப்படைத் தலைவன் அவன். இளைஞனான அவனுக்கு அது ஒரு கடினமான பணியாய்த் தோன்றிற்று.

ஆனால் உசியா ஞானமுள்ளவனாக இருந்தான். அவனை வெற்றியான தலைவனாக்குவதற்குப் போதுமானதொரு மகத்தான உண்மையை அவன் அறிந்திருந்தான். இளைஞனான அவனுக்கு அதிக அறிவில்லாதிருந்தாலும், எல்லா அறிவுக்கும் ஆதாரமான ஒருவரை அவன் அறிந்திருந்தான். ஆகையால் அவன் தேவனுடைய இரக்கத்திலும் கிருபையிலும் சார்ந்து வாழ்ந்தான். தேவனுடைய தரிசனங்களில் புத்திமானாயிருந்த சகரியாவின் நாட்களிலே தேவனைத் தேட மனதிணங்கியிருந்தான். அவன் கர்த்தரைத் தேடின நாட்களில் தேவன் அவன் காரியங்களை வாய்க்கச் செய்தார் (2 நாளா.26:5) என்று வேதம் அவனைக்குறித்துக் கூறுகிறது. அவனுடைய வெற்றியின் அடிப்படை அவனுடைய தாழ்மையே. தன்னுடைய மக்களை வழிநடத்த தன்னிடத்தில் ஆற்றலில்லையென்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்; ஆனால், தேவனால் கூடாத காரியம் ஒன்றுமில்லை என்பதும் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது.

ஆயினும், உசியா வெற்றியடைந்தபோது ஒரு சம்பவம் நடந்தது. அது வஞ்சகமானது; ஆனால் மரணத்தைக் கொண்டுவரக்கூடிய ஆபத்து. அவன் பலப்பட்டபோது, அவனுடைய மனமேட்டிமை அவனுக்குக் கேடுண்டாக்கிற்று என்று அவனுடைய இறுதித் தோல்வியைக்குறித்து வேதம் விவரிக்கிறது. உசியா ஒன்றுமறியாத இளைஞனாயிருந்தபோது, அவன் தேவன்மீது முற்றிலும் சார்ந்திருந்தான். ஆனால், அவன் பலப்பட்டபோது ஜெபம் அவனுக்குத் தேவையில்லாதிருந்தது. தன்னுடைய அரசை எவ்வாறு ஆளவேண்டுமென்று அவனுக்குத் தெரியுமென்று அவன் எண்ணினான்; அந்தப் பெருமை அவனைத் தோல்விக்கு வழிநடத்தியது.

உசியாவின் அனுபவம் அசாதாரணமானதல்ல. என்னுடைய வாழ்க்கையில் நான் பெற்ற மிகச்சிறந்த வெற்றிகளைத் தொடர்ந்து மிகவும் ஆபத்தான நேரங்கள் வந்ததுண்டு என்று நான் கண்டிருக்கிறேன். நான் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்திருக்கிறேன் என்கிற சுயதிருப்தியான சிந்தனை வந்ததுண்டு. ஆனால், அவைகள் என்னுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் இல்லை என்பதுதான் உண்மை. தேவனுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள்தான் எல்லாம் இருக்கின்றன; நான் செய்கிற எல்லாவற்றிலும் அவருடைய முகத்தையும் தலைமைத்துவத்தையும் தொடர்ந்து தேடுவதே எனக்கு நலம். ஜெபம் ஒரு எளிய இருதயத்தின் வெளிப்படையான விளக்கமாகும். தேவனே, நீர் எனக்குத் தேவை; உம்மையல்லாமல் என்னால் ஒன்றும் செய்யக்கூடாது என்று சொல்லுவதே ஜெப வாழ்க்கையாகும். ஆனால், என்னுடைய வல்லமையில் என்னால் இதைச் செய்ய முடியும்; இதை எவ்வாறு செய்வதென்று எனக்குத் தெரியும்; முன்பும் பலமுறை நான் வெற்றிபெற்றிருக்கிறேன்; ஆகவே, என்னால் இதைச் செய்யக்கூடும் என்றுதான் ஜெபமற்ற ஒரு வாழ்க்கை கூறுகிறது.

நாம் ஆவிக்குரிய குழந்தைகளாயிருந்தபோது தேவன் நமக்குத் தேவை என்கிற கூரிய உணர்வு அடிக்கடி இருந்தது. நாம் அவரைச் சார்ந்திருந்தோம், அவர் நமக்கு வெற்றியளித்தார். நாம் அவரை ஜெபத்தில் தேடினோம்; மானானது நீரோடைகளை வாஞ்சித்துக் கதறுவதுபோல நம்முடைய ஆத்துமா தேவனை வாஞ்சித்தது. வெற்றியை அறியவும் அதில் நடக்கவும் நாம் பசிதாகங்கொண்டோம். ஆனால், வெற்றியின் காலத்திற்குப்பின் நம்முடைய சொந்த வல்லமையில் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை நடத்தலாமென்று எண்ண ஆரம்பிக்கிறோம். அத்தகைய மனநிலை நம்முடைய இருதயத்திற்குள் பிரவேசிக்கும்போது நாம் வீழ்ச்சிக்கு நேராகவே நிச்சயம் செல்லுகிறோம்; உசியா விழுந்ததுபோலவே நாமும் விழுந்துபோவோம்.

ஆகையால்தான் ஜெபம் நமக்கு மிகவும் முக்கியமானது. நாம் நிறைவேற்ற வேண்டுமென்று தேவன் எதிர்பார்க்கிற ஒரு மார்க்கச் சடங்கல்ல அது. தேவனே, நீர் எனக்குத் தேவை என்னும் இருதயக்குமுறலே ஜெபமாகும். அகிலாண்டத்தைப் படைத்துப் பரிபாலித்துவருகிறவரோடு ஐக்கியங்கொள்ள நேரத்தை ஒதுக்கி வைப்பதே ஜெபம். நம்முடைய மீட்பரைக்குறித்த நெருங்கிய அறிவுக்கான இருதய வாஞ்சையே அது. தேவனை அறிந்துகொள்ளுவது ஜெபம். அந்த அறிவுக்குப் புறம்பே ஒரு வெற்றியுமில்லை. நாம் தேவனைத் தேடும் காலமட்டும் அவர் நமக்கு வெற்றியளிப்பார் என்பது என் பூரண நம்பிக்கை. அவர் உசியாவுக்கு அவ்வாறு செய்தார்; புதிய ஏற்பாட்டுத் திருச்சபையோடும் அவ்வாறே செய்தார்; கடந்த காலங்களில் வாழ்ந்த சிறந்த விசுவாச வீரர்களோடு அவ்வாறே செய்தார். அவர் மாற்றமில்லாதவர், அவருடைய வழிகளும் மாறாதவை.